Η ευθύνη για την αποκατάσταση επικίνδυνων τοιχίων και κατασκευών ανήκει κατά κανόνα στον ιδιοκτήτη του ακινήτου. Όταν σε οποιαδήποτε οικοδομή παρουσιαστεί κίνδυνος ως προς τη στερεότητα για λόγους παλαιότητας ή από οποιαδήποτε άλλη αιτία, ο ιδιοκτήτης υποχρεούται στην άμεση άρση του κινδύνου, ενώ ευθύνεται για την πληρωμή των δαπανών και ζημιών που απαιτούνται για την άρση του κινδύνου. Αν δεν πραγματοποιήσει ο ιδιοκτήτης εμπρόθεσμα την εφαρμογή των υποδεικνυόμενων μέτρων, τότε η πολεοδομική υπηρεσία προβαίνει στην άρση του κινδύνου, ενώ αν η αχρησία δεν κρίνεται επαρκής για την αποσόβηση του κινδύνου η πολεοδομική υπηρεσία προβαίνει στην κατεδάφιση των επικίνδυνων μερών της κατασκευής.
Το ζήτημα των επικίνδυνων κατασκευών έχει αναδειχθεί ιδιαίτερα τους τελευταίους μήνες. Ο αντιδήμαρχος Αθηναίων υπολόγισε πως η αποκατάσταση των κτιρίων σε έναν και μόνο δρόμο μπορεί να ξεπεράσει τα 10 εκατομμύρια ευρώ, γεγονός που καθιστά το οικονομικό κόστος απαγορευτικό για πολλούς δήμους. Οι ιδιοκτήτες ειδοποιούνται να προβούν στις απαραίτητες ενέργειες, και εάν δεν συμβεί αυτό, ο Δήμος αναλαμβάνει να φέρει σε πέρας τη διαδικασία. Πρόσφατη απόφαση του Αρείου Πάγου (ΑΠ 532/2024) ξεκαθάρισε επίσης ότι αποκλειστικά υπεύθυνος για τις κακοτεχνίες και τις φθορές στα πεζοδρόμια φέρει ο Δήμος και την ποινική ευθύνη ο αρμόδιος Αντιδήμαρχος, γεγονός που αυξάνει την πίεση στις τοπικές αρχές για άμεση αντιμετώπιση τέτοιων περιπτώσεων.
