Η απαλλοτρίωση ακινήτων αποτελεί τη διαδικασία με την οποία το Δημόσιο ή οι Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης αποκτούν ιδιωτική ιδιοκτησία για λόγους δημόσιας ωφέλειας, όπως η δημιουργία κοινόχρηστων χώρων πρασίνου, οδών ή άλλων δημόσιων έργων. Η διαδικασία λαμβάνει χώρα με σκοπό τη δημόσια ωφέλεια, βάσει των διατάξεων των άρθρων 211-212 του Ν. 3463/2006, προκειμένου να αποκτηθεί η απαιτούμενη έκταση για την εκτέλεση συγκεκριμένου έργου. Σύμφωνα με τον Κώδικα Αναγκαστικών Απαλλοτριώσεων Ακινήτων (Ν. 2882/2001), η αρχή που κήρυξε την αναγκαστική απαλλοτρίωση δύναται με απόφασή της να την ανακαλέσει, ολικώς ή μερικώς, πριν συντελεσθεί.
Στην περίπτωση του Χαλανδρίου, πρόκειται για άρση και εκ νέου επιβολή απαλλοτρίωσης σε κοινόχρηστο χώρο πρασίνου. Οι κοινόχρηστοι χώροι πρασίνου αποτελούν πρωταρχικό όρο για την προστασία των πόλεων και τη διαφύλαξη του οικιστικού περιβάλλοντος υπό το πρίσμα της βιωσιμότητας, είναι όμως αποχαρακτηρίσιμοι υπό την αρχή της αντιστάθμισης/ανταλλαγής, έναντι αντίστοιχης βελτίωσης στο ίδιο οικιστικό σύνολο. Όταν εκδίδεται δικαστική απόφαση άρσης απαλλοτρίωσης, το διοικητικό δικαστήριο αναπέμπει την υπόθεση στη Διοίκηση προκειμένου αυτή να τροποποιήσει το ρυμοτομικό σχέδιο, να επανεπιβάλει την αρθείσα αναγκαστική απαλλοτρίωση, ή να θεωρήσει ότι το ακίνητο παραμένει εκτός πολεοδομικού σχεδιασμού.
Η πράξη αναλογισμού που αναφέρεται στη συνεδρίαση είναι η διαδικασία μέσω της οποίας καθορίζονται τα επιμέρους ρυμοτομούμενα τμήματα ιδιοκτησίας προς αποζημίωση, οι ιδιοκτήτες που θα τα αποζημιώσουν και το μέτρο της επιβάρυνσης του καθενός από αυτούς. Η διαδικασία αυτή είναι σημαντική γιατί διασφαλίζει την ισότιμη κατανομή των βαρών μεταξύ των ιδιοκτητών που ωφελούνται από την πολεοδομική ρύθμιση.
