Το θέμα αφορά τη διάταξη της παραγράφου 5 του άρθρου 21 του νόμου 2738/1999, η οποία αντικαταστάθηκε με το άρθρο 20 του νόμου 3801/2009 και ρυθμίζει το καθεστώς του προσωπικού με σύμβαση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου του Δημοσίου, των Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου και των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Η υπαλληλική σχέση του προσωπικού που υποβάλει αίτηση για σύνταξη και παραμένει στην υπηρεσία λύεται αυτοδικαίως την πρώτη του επόμενου από την έκδοση της πράξης συνταξιοδότησης μήνα. Η συγκεκριμένη ρύθμιση έχει προκαλέσει νομολογιακές αντιδράσεις, καθώς δικαστήρια έχουν κρίνει ότι δεν είναι συνταγματικά επιτρεπτό να καθορίζονται όροι υποχρεωτικής απομακρύνσεως υπαλλήλων από την υπηρεσία με βάση κριτήρια μη συνδεόμενα με τις ανάγκες της Διοίκησης και τα πρόσοντα των υπαλλήλων.
Η άσκηση έφεσης σε εργατικές διαφορές αποτελεί σημαντικό ενδικοδικαστικό μέσο. Η δικαιοδοσία των δικαστηρίων ασκείται σε δύο βαθμούς, επιτρέποντας την επανεξέταση πρωτόδικων αποφάσεων. Στις εργατικές υποθέσεις, η διαδικασία παρουσιάζει ιδιαιτερότητες, όπως η πρόβλεψη ότι αν κατά τη συζήτηση στο ακροατήριο δεν εμφανισθεί κάποιος διάδικος, η διαδικασία προχωρεί σαν να ήταν παρόντες όλοι οι διάδικοι. Το ζήτημα είναι σημαντικό για τους δήμους, καθώς αφορά τη διαχείριση εργασιακών σχέσεων και τις οικονομικές υποχρεώσεις που προκύπτουν από δικαστικές αποφάσεις σε εργατικές διαφορές.
